تفاوت بین دیابت نوع ۱ و نوع ۲

دیابت نوع ۱ و نوع ۲ زمانی اتفاق می افتند که بدن نمی تواند به درستی گلوکز مورد نیاز برای انرژی را ذخیره و از آن استفاده کند. قند یا گلوکز در خون تجمع می یابد و به سلول های مورد نیاز   نمی رسد و منجر به عوارض جدی می شود. دیابت نوع ۱ معمولاً در کودکان و نوجوانان رخ می دهد ، اما در افراد مسن نیز دیده می شود. سیستم ایمنی بدن به سلول های بتا پانکراس حمله می کند ، بنابراین دیگر نمی توانند انسولین تولید کنند. هیچ راهی برای جلوگیری از دیابت نوع ۱ وجود ندارد و اغلب ارثی است. طبق مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها ، تقریباً ۵ درصد از مبتلایان به دیابت مبتلا به دیابت نوع ۱ هستند.

هر دو نوع دیابت می تواند منجر به عوارضی مانند بیماری های قلبی عروقی ، بیماری کلیوی ، نابینایی، شرایط عصبی ، آسیب به رگ های خونی و اندام ها شود. CDC تخمین می زند که بیش از ۳۰ میلیون نفر در ایالات متحده احتمالاً مبتلا به دیابت هستند ، اما ۲۵ درصد نمی دانند که مبتلا به دیابت هستند.  نوع دیگر دیابت بارداری است.  در دوران بارداری رخ می دهد و معمولاً بعد از زایمان بهبود می یابد ، اما بعضی افراد بعداً مبتلا به دیابت نوع ۲ در زندگی می شوند. در این مقاله تفاوت ها و شباهت های دیابت نوع ۱ و نوع ۲ ارائه شده است.

تفاوت بین دیابت نوع 1 و نوع 2

علل:

دیابت نوع ۱ و نوع ۲ دلایل مختلفی دارند ، اما هر دو حاوی انسولین هستند. انسولین نوعی هورمون است و پانکراس برای تنظیم نحوه انرژی قند خون تولید می شود.

دیابت نوع ۱:

دانشمندان معتقدند که این نوع دیابت باعث می شود سیستم ایمنی بدن به طور تصادفی به سلول های بتا پانکراس حمله کند و انسولین تولید کند. اما آنها نمی دانند چه چیزی باعث این اتفاق شده است ، اما عفونت در دوران کودکی می تواند نقش داشته باشد. سیستم ایمنی بدن این سلول ها را از بین می برد ، به این معنی که بدن دیگر نمی تواند انسولین کافی برای تنظیم قند خون ایجاد کند. فرد مبتلا به دیابت نوع ۱ باید از زمان تشخیص و برای بقیه عمر خود از انسولین  استفاده کند. دیابت نوع ۱ اغلب کودکان و بزرگسالان را درگیر می کند ، اما ممکن است بعداً در افراد مسن نیز رخ دهد. همچنین ممکن است به طور ناگهانی شروع شود و تمایل به  وخیم شدن داشته باشد. دیابت نوع ۱ عوامل خطر زیادی دارد ، از جمله:

  • سابقه خانوادگی دیابت
  • متولد شدن با خصوصیات ژنتیکی خاص که بر نحوه تولید یا استفاده انسولین بدن تأثیر می گذارد
  • برخی از شرایط پزشکی مانند فیبروز کیستیک یا هموکروماتوز
  • قرار گرفتن در معرض برخی از عفونت ها یا ویروس ها

دیابت نوع ۲:

در دیابت نوع ۲ ، سلول های بدن شروع به مقابله با اثرات انسولین می کنند. با گذشت زمان ، بدن تولید انسولین کافی را متوقف می کند ، به طوری که دیگر نمی توان از گلوکز به طور موثر استفاده کرد. این بدان معنی است که گلوکز نمی تواند وارد سلول شود و در عوض در خون تجمع می یابد. به این مقاومت انسولین گفته می شود. هنگامی رخ می دهد که فرد در تمام اوقات یا اغلب اوقات قند خون بالایی داشته باشد. هنگامی که سلول های بدن در معرض انسولین زیاد قرار می گیرند ، کم تر واکنش نشان می دهند یا ممکن است دیگر به هیچ وجه پاسخ ندهند. علائم سال ها طول می کشد تا آشکار شود. افراد می توانند از مراحل اولیه از داروها ، رژیم غذایی و ورزش کنند تا خطر را کاهش دهند یا باعث کند شدن بیماری شوند. در مراحل اولیه ، افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ نیازی به انسولین اضافی ندارند. با این حال ، با پیشرفت بیماری ، برای سالم ماندن  ممکن است نیاز به کنترل سطح قند خون داشته باشند. دیابت نوع ۲ عوامل خطر زیادی دارد ، از جمله:

  • سابقه خانوادگی دیابت نوع ۲
  • چاقی
  • سیگار کشیدن
  • رژیم غیرسالم
  • ورزش نکردن
  • استفاده از داروها ، از جمله برخی داروهای پیشگیری از تشنج و برخی داروهای خاص برای HIV

عوامل خطر:

عوامل ژنتیکی و محیطی می توانند هم دیابت نوع ۱ و هم نوع ۲ را تحریک کنند ، اما بسیاری از افراد با انتخاب گزینه های زندگی سالم می توانند از ابتلا به دیابت نوع ۲ جلوگیری کنند. علاوه بر این ، با توجه به نتایج تحقیق ، پیشنهاد شده است که برخی دیگر از عوامل محیطی نیز ممکن است نقشی داشته باشند. این عوامل به شرح زیر است:

ویتامین D: طبق برخی مطالعات ، میزان کم ویتامین D در ایجاد دیابت نوع ۱ و نوع ۲ نقش دارد. این بررسی نشان می دهد وقتی فرد دچار کمبود ویتامین D است ، برخی از فرآیندها مانند عملکرد سیستم ایمنی و حساسیت به انسولین در بدن به درستی کار نمی کنند. دانشمندان گزارش داده اند که این فرد می تواند خطر ابتلا به دیابت را افزایش دهد. منبع اصلی ویتامین D قرار گرفتن در معرض نور خورشید است. منابع غذایی شامل ماهی های چرب و لبنیات غنی شده هستند.

تغذیه با شیر مادر: برخی محققان گفته اند كه شیر مادر ممکن است در آینده از ابتلا به دیابت نوع یك جلوگیری كند ، حتی اگر فقط برای مدت زمان كوتاهی باشد.

علائم:

مبتلایان به دیابت به دلیل سطح ناکافی قند خون ممکن است علائم و عوارض را تجربه کنند. جنبه های دیگر سندرم متابولیک با دیابت نوع ۲ از جمله چاقی ، فشار خون بالا و بیماری های قلبی عروقی همراه است. در زیر علائم و عوارض دیابت نوع ۱ و ۲ ذکر شده است:

دیابت نوع ۱:

قبل از شروع: BMI در یک حد سالم (۲۴٫۹-۱۹)

در ابتدا: ظاهر شدن در طی چند هفته ، افزایش تشنگی ، ادرار ، افزایش گرسنگی ، تاری دید ، خستگی ، خواب آلودگی ، سوزن سوزن شدن دست و پا ، کاهش وزن غیر قابل توصیف ، زخم های طولانی مدت.

عوارض: بیماری های قلبی عروقی از جمله خطر  سکته قلبی ، سکته مغزی ، بیماری کلیوی ، نارسایی کلیوی ، مشکلات چشم ، از بین رفتن بینایی ، آسیب عصبی

دیابت نوع ۲:

قبل از شروع: BMI بالاتر از محدوده سالم (۲۵ یا بالاتر)

در ابتدا: توسعه در طی چند سال ، افزایش تشنگی ، ادرار ، افزایش گرسنگی ، تاری دید ، خستگی ، خواب آلودگی ، سوزن سوزن شدن دست یا پاها ، کاهش وزن غیر قابل توصیف ، زخم های طولانی مدت

عوارض: بیماری های قلبی و عروقی از جمله خطر ، سکته قلبی ، سکته مغزی ، بیماری کلیوی ، نارسایی کلیوی ، مشکلات چشم ، مشکلات آسیب عصبی مربوط به ترمیم زخم

Source: www.bilgiustam.com